Mantelliefde
16 mei 2026
Wij bezochten een lezing van Annemarie Oster en zij gaf in het gesprek aan doodsbang voor de dood te zijn. Iedereen zal begrijpen, dat de oren in de zaal direct gespitst waren. Annemarie vertelde in de betreffende lezing over de relatie die ze rond haar zestigste was aangegaan.
Een charmante man, voor zijn leeftijd nog steeds een beetje studentikoos en zeker zelfverzekerd. Ze trouwden 15 jaar later en juist tijdens de huwelijksreis begon de gezondheid van haar echtgenoot te verslechteren. Al snel werd hij door zijn Vasculaire Parkinsonisme afhankelijk van haar zorg en ontwikkelde zich een mantelzorgrelatie.
Je ziet het zeer regelmatig gebeuren, de meest bekende vorm van een hersenziekte is wellicht Alzheimer.
Wist u dat 1 op de 5 mensen een vorm van dementie krijgt? In totaal had Nederland begin 2026 al zo’n 320.000 mensen die lijden onder deze ziekte. Door vergrijzing bestaat de kans dat dit aantal in 2040 is verdubbeld. Er wordt veel onderzoek gedaan en er zijn diverse organisaties die informatie verstrekken en mensen in dit proces kunnen bijstaan.
Wordt men geconfronteerd met deze diagnose, dan kan het diverse kanten uitgaan. Mensen met dementie worden soms liever of juist lastiger. Meestal zie je dat de partner mantelzorger wordt, maar uiteindelijk, uiteindelijk is het haast niet vol te houden om de zorg alleen op je te nemen. Je bent dan 24 uur per dag waakzaam en het kan zeker ook lichamelijk heel zwaar zijn. Annemarie Oster gaf in de lezing aan dat zij de mantelzorg zo lang mogelijk heeft volgehouden. Zij vond daar ook voldoening in. Zij gaf aan dat haar partner, juist door haar mantelzorg, haar grootste liefde werd. Ze stond in een regelmodus. In hun grachtenpand met twee verdiepingen, kwam een traplift, stond op beide verdiepingen een rollator klaar, kochten ze een sta-op stoel en een bed-lift voor in de slaapkamer.
Waarom schrijf ik dit? Misschien wel in de hoop dat mensen eerder hulp inschakelen. Dat ze minder proberen te verhullen en dat samen geprobeerd wordt er het beste van te maken. Het is niet niks als je partner verdwijnt in een wolk van mist. Het is haast onmogelijk dit alleen aan te gaan en uiteindelijk zal vaak een zorginstelling uitkomst kunnen bieden. Er is veel te vinden op internet, maar bezoekjes aan bijvoorbeeld het Alzheimer café kunnen ook behulpzaam zijn. Daar wordt informatie verstrekt over uiteenlopende onderwerpen die te maken hebben met deze ziekte. Je kunt er boeken lenen over dit onderwerp en een gesprekje aangaan met lotgenoten of vrijwilligers. Het is kosteloos en vindt bijna elke maand plaats.
Uiteindelijk komt dan toch het overlijden. Het is dan zo helend om een afscheid in te vullen waarin vooral stil gestaan wordt bij wie de persoon in kwestie was vóórdat hij of zij getroffen werd door die aandoening. Heel vaak benoemt en ervaart de partner die achterblijft het overlijden als een opluchting. Het gemis is er vanzelfsprekend niet minder om. De zorg kan zó zwaar zijn, dat het leven van de mantelzorger on hold staat. Na het overlijden van de zieke partner kan er een tweede leven ontluiken.
De liefde voor de overleden partner zal altijd in het hart blijven. Laatst hoorde ik een dame iets moois zeggen: “Elke nacht die verstrijkt, kom ik een dag dichter bij je”.
« terug naar overzicht
Een charmante man, voor zijn leeftijd nog steeds een beetje studentikoos en zeker zelfverzekerd. Ze trouwden 15 jaar later en juist tijdens de huwelijksreis begon de gezondheid van haar echtgenoot te verslechteren. Al snel werd hij door zijn Vasculaire Parkinsonisme afhankelijk van haar zorg en ontwikkelde zich een mantelzorgrelatie.
Je ziet het zeer regelmatig gebeuren, de meest bekende vorm van een hersenziekte is wellicht Alzheimer.
Wist u dat 1 op de 5 mensen een vorm van dementie krijgt? In totaal had Nederland begin 2026 al zo’n 320.000 mensen die lijden onder deze ziekte. Door vergrijzing bestaat de kans dat dit aantal in 2040 is verdubbeld. Er wordt veel onderzoek gedaan en er zijn diverse organisaties die informatie verstrekken en mensen in dit proces kunnen bijstaan.
Wordt men geconfronteerd met deze diagnose, dan kan het diverse kanten uitgaan. Mensen met dementie worden soms liever of juist lastiger. Meestal zie je dat de partner mantelzorger wordt, maar uiteindelijk, uiteindelijk is het haast niet vol te houden om de zorg alleen op je te nemen. Je bent dan 24 uur per dag waakzaam en het kan zeker ook lichamelijk heel zwaar zijn. Annemarie Oster gaf in de lezing aan dat zij de mantelzorg zo lang mogelijk heeft volgehouden. Zij vond daar ook voldoening in. Zij gaf aan dat haar partner, juist door haar mantelzorg, haar grootste liefde werd. Ze stond in een regelmodus. In hun grachtenpand met twee verdiepingen, kwam een traplift, stond op beide verdiepingen een rollator klaar, kochten ze een sta-op stoel en een bed-lift voor in de slaapkamer.
Waarom schrijf ik dit? Misschien wel in de hoop dat mensen eerder hulp inschakelen. Dat ze minder proberen te verhullen en dat samen geprobeerd wordt er het beste van te maken. Het is niet niks als je partner verdwijnt in een wolk van mist. Het is haast onmogelijk dit alleen aan te gaan en uiteindelijk zal vaak een zorginstelling uitkomst kunnen bieden. Er is veel te vinden op internet, maar bezoekjes aan bijvoorbeeld het Alzheimer café kunnen ook behulpzaam zijn. Daar wordt informatie verstrekt over uiteenlopende onderwerpen die te maken hebben met deze ziekte. Je kunt er boeken lenen over dit onderwerp en een gesprekje aangaan met lotgenoten of vrijwilligers. Het is kosteloos en vindt bijna elke maand plaats.
Uiteindelijk komt dan toch het overlijden. Het is dan zo helend om een afscheid in te vullen waarin vooral stil gestaan wordt bij wie de persoon in kwestie was vóórdat hij of zij getroffen werd door die aandoening. Heel vaak benoemt en ervaart de partner die achterblijft het overlijden als een opluchting. Het gemis is er vanzelfsprekend niet minder om. De zorg kan zó zwaar zijn, dat het leven van de mantelzorger on hold staat. Na het overlijden van de zieke partner kan er een tweede leven ontluiken.
De liefde voor de overleden partner zal altijd in het hart blijven. Laatst hoorde ik een dame iets moois zeggen: “Elke nacht die verstrijkt, kom ik een dag dichter bij je”.
« terug naar overzicht
