Een man die het leven niet alleen leefde, maar het intens beleefde

    17 januari 2026

    Soms ontmoet je mensen die zó vol leven zijn, dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat hun verhaal ooit zou eindigen. Bram van Sprang was zo iemand. Veel te jong nog, 39 jaar, en toch kwam het moment dichterbij waarop zijn naasten afscheid van hem zouden moeten nemen. Een echtgenoot, vader, zoon, broer en vriend.

    Omdat zijn overlijden verwacht werd, vroeg zijn echtgenote Sabine mij om langs te komen voor een laatstewensengesprek. Het werd een warm en open gesprek, alsof we elkaar al lang kenden. Niet lang daarna ontmoette ik het ‘B-Team’, zijn benaming voor de werkgroep: Sabine, zijn broer en enkele van zijn beste vrienden. Wat een bijzondere avond werd dat. Voor zijn overlijden waren zij al zo concreet bezig met wat komen zou, omdat hij dat belangrijk vond. Het voelde kwetsbaar, intens, maar vooral liefdevol. Met een lach én een traan bespraken we wat voor Bram belangrijk was.

    Toen duidelijk werd dat zijn ziekte echt niet te overwinnen viel, bleef hij tot het allerlaatste moment alles geven om te blijven. Wat bleef hij positief. Maar uiteindelijk koos hij, in diezelfde geest van regie en autonomie die zijn leven kenmerkte, het moment waarop hij het leven losliet. Die regie zag je overal in terug. Tot in de kleinste details had hij zijn afscheid voorbereid: de rouwkaart, het programmaboekje, het gedachtenisprentje en zelfs de giveaway. Alles had hij mede-ontworpen, zorgvuldig samengesteld en precies zo gemaakt dat het ‘van hem’ voelde.

    Zijn afscheid vond plaats op een kasteel en eigenlijk kon dat niet anders. Want hij leefde voor theater maken, show maken en mensen raken. Hij was altijd een meester geweest in het creëren van een wereld waarin techniek, fantasie en verbeeldingskracht samensmolten tot een perfecte ervaring. In elk licht, in elke klank en in elke beweging zat zijn passie verborgen: de zoektocht naar de perfecte beleving.

    Op de rouwkaart stond zijn wens: iedereen in wit of beige. En zo gebeurde het. Een zacht, sereen palet van mensen vulde Kasteel Maurick. De sprekers, door hemzelf gevraagd, raakten met hun woorden ieders hart. De rode draad was steeds dezelfde: hij had niet zomaar geleefd, hij had beleefd. En tussen verhalen en foto’s door klonk muziek die hij zelf uitgekozen had. Zijn eigen brief werd voorgelezen. Persoonlijk, liefdevol en precies zoals hij was.

    Tijdens de dienst brak het zonlicht door het glas-in-loodraam en viel precies op zijn kist. Het was alsof het licht hem nog één keer wilde aanraken. Na afloop vormde zich buiten een erehaag. Zijn broers en beste vrienden droegen hem, gevolgd door zijn gezin en familie, over de binnenplaats en de ophaalbrug van het kasteel naar de rouwauto. De klok van het kasteel klonk. Verder was het muisstil.

    Eén ding werd afgesproken: we nemen geen afscheid. Want Bram blijft. In verhalen, in herinneringen, in ieders hart. Rouw is de achterkant van liefde en wat was hij geliefd. 
    Dit artikel is geschreven door uitvaartspecialiste Judith Schilders en gepubliceerd met toestemming van de naasten van Bram.

    « terug naar overzicht